Japonya’da bir çocuk on yaşlarındayken bir trafik kazası geçirmiş ve sol kolunu kaybetmiş. Oysa çocuğun büyük bir ideali varmış, büyüyünce iyi bir judo ustası olmak istiyormuş. Sol kolunu kaybetmesiyle birlikte bu hayali de yıkılan çocuğun büyük bir depresyona girdiğini gören babası, belki bir ümit ışığı olabilir düşüncesiyle Japonya’nın ünlü bir judo hocasına gidip, çocuğun durumunu anlatarak yapılacak bir şey olup olmadığını sormuş. Judo hocası: ‘Çocuğu bir getir bakalım’ demiş.Ertesi gün baba oğul çıkmışlar hocanın karşısına.Hoca çocuğu şöyle bir süzmüş ve:‘Tamam’ demiş. ‘Yarın çocuğun eşyalarını getir, çalışmalara başlıyoruz.’

Ertesi gün çocuk geldiğinde hocası ona bir hareket göstermiş ve: ‘Bu harekete çalış’ demiş. Çocuk bir hafta aynı hareketi çalışmış. Sonra hocasının yanına gidip, ‘Bu hareketi öğrendim, başka hareket göstermeyecek misiniz ?’ diye sormuş.Hocanın cevabı: ‘Çalışmaya devam et.’ Olmuş.

İki ay, üç ay, altı ay derken çocuk okuldaki bir yılını doldurmuş. Bu bir yıl boyunca de hep o aynı hareketi tekrarlamış. Hocasının yanına tekrar gitmiş:‘Hocam bir yıldır aynı hareketi çalışıyorum iyi de yapıyorum. Bana yeni bir hareket göstermeyecek misiniz ?’‘Sen aynı hareketi çalış oğlum. Zamanı gelince yeni harekete geçeriz.’

İki yıl, üç yıl derken çocuk hocasının nezaretinde beş yılını doldurmuş. Bir gün hocası çocuğun yanına gelip:‘Hazır ol !’ demiş. ‘Seni büyük turnuvaya yazdırdım. Yarın maça çıkacaksın’. Delikanlı şok olmuş. Hem solu yok, hem de judoda bildiği tek hareket var. Ünlü judocuların katıldığı turnuvada hiçbir şansının olmayacağını düşünmüş; ama hocasına saygısında da ses çıkarmamış.

Turnuvanın birinci günü delikanlı ilk müsabakasına çıkmış. Rakibine bildiği o tek hareketi yapmış ve kazanmış. Derken ikinci, üçüncü maç... çeyrek final, yarı final ve umulmadık bir biçimde finale katılmaya hak kazanmış.

Finalde delikanlının karşısına ülkenin son on yıldır yenilmeyen şampiyonu çıkmış. Rakip, judoda tam bir üstat. Delikanlı dayanamayıp hocasının yanına koşmuş.‘Hocam’ demiş, ‘hasbelkader buraya kadar geldik. Ama rakibime bir bakın yılların şampiyonu. Ben de ise bir kol eksik ve bildiğim tek bir hareket var. Bu kadar bana yeter. Bari çıkıp da rezil olmayayım. İzin verin turnuvadan çekileyim.’‘Olmaz’ demiş hocası. ‘Yenilirsen de namusunla yenil.’

Çocuk çaresiz çıkmış müsabakaya ve maç başlamış. Delikanlı yine o bildiği tek hareketi yapmış ve bir hamlede rakibini yere sererek şampiyon olmuş. Kupayı aldıktan sonra hocasının yanına koşmuş:‘Hocam nasıl oldu bu iş ? benim bir kolum yok ve bildiğim tek bir hareket var. Nasıl oldu da ben kazandım ?’‘Bak oğlum’ demiş hocası; ‘ilk olarak, beş yıldır aynı hareketi çalışıyorsun. O kadar çok çalıştın ki, artık yeryüzünde o hareketi senden daha iyi yapan hiç kimse yok. İkinci olarak da, o hareketin tek bir karşı hareketi vardır. Onun için de, rakibinin seni sol kolundan tutması gerekir !’ (Kişisel gelişim metodları üzerine yazılan yazılardan alıntıdır)